«Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα ’βρεις άλλες θάλασσες.

      Η πόλις θα σε ακολουθεί»           Κ. Καβάφης

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

Σας ευχαριστώ θερμά, από τα βάθη της καρδιάς μου, για τη συνεργασία μας στα χρόνια της θητείας μου ως αιρετός εκπρόσωπος στο Π.Υ.Σ.Π.Ε. της Α΄ Αθήνας, της μεγαλύτερης Διεύθυνσης Π.Ε. της χώρας.

Θα ήθελα, επίσης, να ευχαριστήσω τα μέλη των Δ.Σ. των συλλόγων εκπαιδευτικών Π.Ε.  της Α΄ Αθήνας που όλα αυτά τα χρόνια συμπορευτήκαμε για μια καλύτερη παιδεία, τα -κατά καιρούς- μέλη του Π.Υ.Σ.Π.Ε., καθώς και το προσωπικό της Διεύθυνσης Π.Ε. Α΄ Αθήνας για τη συνεργασία.

Η θητεία αυτή ολοκληρώνεται με έναν απρόσμενο τρόπο μετά την επιλογή της πολιτικής ηγεσίας του Υ.ΠΑΙ.Θ. να προχωρήσει στην αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που αφορά στην εκλογή των αιρετών μελών των υπηρεσιακών συμβουλίων, μια επιλογή κόντρα στη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών, όπως φάνηκε και από το πρόσφατο «εκλογικό αποτέλεσμα».

Μη αποδεχόμενος την «εκλογή» με τη συγκεκριμένη διαδικασία της 7ης Νοεμβρίου 2020, μια διαδικασία απο-νομιμοποιημένη στη συνείδηση του εκπαιδευτικού κόσμου, μια διαδικασία που δεν συνάδει με το αξιακό μου σύστημα, υπέβαλα την παραίτηση μου από τη θέση του αιρετού.

Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό, για τα χρόνια της παρουσίας μου στο Π.Υ.Σ.Π.Ε. της Α΄ Αθήνας, νομίζω πως δεν θα μπορούσε κάποιος να βρει πιο ταιριαστά λόγια από τα λόγια του ποιητή: «Το ταξίδι ήταν πιο σημαντικό από τον προορισμό…». Ένα ταξίδι που κράτησε χρόνια, ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις, εμπειρίες και αγωνία, ένα ταξίδι γνώσεων και δυσκολιών, ένα ταξίδι ανθρωπιάς και συναδελφικότητας, όπου η προάσπιση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών ήταν για μένα μονόδρομος πέρα από οποιαδήποτε πολιτική, παραταξιακή, κομματική ή άλλη σκοπιμότητα. Μπούσουλας για μένα υπήρξε ο συνδικαλισμός της θέσης και όχι της άρνησης, γιατί ο συνδικαλισμός είναι στάση ζωής, τρόπος ζωής και συνεχής αγώνας για το καλύτερο.

Εύχομαι και ελπίζω ότι κάποιες/οι αναγνωρίζοντας το ολίσθημά τους και οι οποίες/οι, με μια μονοκοντυλιά, συνετέλεσαν στην ουσιαστική κατάργηση ενός θεσμού με ιστορία περίπου 100 χρόνων δεν θα παραφράσουν τα λόγια του ποιητή «Και τώρα τι θα γενούμε… Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ… Τα μετερίζια -μικρά ή μεγάλα-, άλλωστε, δεν χάθηκαν…

Τάκης Ρουμπής

τέως αιρετός ΠΥΣΠΕ Α’ Αθήνας

με τη Δημοκρατική Συνεργασία Εκπαιδευτικών Π.Ε.